Aparat fotograficzny jest w obecnych czasach jednym z najpopularniejszych urządzeń. W krajach rozwiniętych posiada go znacznym odsetek populacji ludzkiej, zarówno dla użytku prywatnego, jak również do wykorzystywania w pracy w przypadku fotoreporterów lub zawodowych fotografów. Mało kto zdaje sobie sprawę, jak daleko sięga historia tego urządzenia. Już około 1500 roku powstało urządzenie o nazwie camera obscura. Znaczny rozwój urządzenie to osiągnęło pod koniec XIX. wieku (wynalezienie błony zwojowej) oraz w wieku XX ( lustrzanka jednoobiektywowa, lustrzanka dwuobiektywowa, pryzmat pentagonalny). Jednym z większych problemów na drodze rozwoju aparatów fotograficznych było zapewnienie odpowiedniego oświetlenia fotografowanych obiektów. O ile w specjalnych pomieszczeniach do fotografowania można pozwolić sobie na ustawienie stosownego oświetlenia to problem powstaje, kiedy fotografować chcemy w plenerze, a zwłaszcza w sytuacjach spontanicznych. Z tego względu aparaty zaopatrzone zostały w lampy fotograficzne, które wyzwalają odpowiednią wiązkę światła dla oświetlenia fotografowanego obiektu (wcześniej funkcję takiej lampy pełnił specjalny proszek błyskowy, który był podpalany przez fotografa). Najczęściej lampy fotograficzne są wbudowane w aparat fotograficzny. Trwałość tego rodzaju lamp wynosi od kilku do kilkudziesięciu błysków. Niestety jedną z nielicznych wad, jakie posiadają lampy fotograficzne jest tak zwany „efekt czerwonych oczu”, powodowany przez odbicie się na dnie oka światła z lampy (obserwuje się go jedynie w warunkach niedostatecznego oświetlenia lub w przypadku braku oświetlenia – źrenice są wówczas mocno rozszerzone). Jednak i ten problem jest usuwany w wyniku zastosowania specjalnego systemu powodującego przed wykonaniem zdjęcia 1-2 sekundowy błysk, który rozszerza źrenice.